28 مهر 1396 ساعت 14:06

 پیام مدیرعامل:

«مؤسسۀ فرهنگى ترجمان وحى» با هدف ارائه ترجمه‏ هایى صحیح، سلیس، شیوا و به دور از تحریف قرآن مجید، در سال ۱۳۷۳ تأسیس گردید. و در سال ۱۳۸۳ با نظر مساعد بنیان‏گذاران به عنوان مؤسسه‏ اى كه داراى شخصیت حقوقى مستقل است در ادارۀ كل ثبت كشور به ثبت رسید.

 

نام و نام خانوادگي:    مصطفی عزّت باقی مشهور به عبد الباقی گلپینارلی (12 ژانویه 1900 –25 آگوست 1982)

مذهب:     تشيع    

تابعيت:     ايران

ناشر:     انتشارات‌ كتاب‌ رمزی/ انتشارات انصاریان.

محل نشر:     قم –ایران / آنکارا - ترکیه؛

اولين چاپ ترجمه:     1968 م.

روش ترجمه:    ترجمة ساده و روان، محتوا به محتوا.

 

توضيحات:

عبدالباقي در شب دهم ماه رمضان سال 1317 ﻫ.ق. در استانبول تولد يافت. پدر وی احمد مدحت ‌افندي معروف به احمد آگاه است. پدرش از روزنامه‌ناگاران قديمي بود و او را «شيخ المخابرين» مي‌گفتند. گلپینارلی تحصيلات ابتدائي و متوسطه را در استانبول به پايان رساند. در سال 1927 وارد دانشكدة ادبيات دارالفنون شد و در سال 1930 فارغ‌التحصيل شد.

پس از آن در دبيرستانهاي قونيه، قيصريه، بالبكسر، قسطونيه و حيدرپاشا به تدريس ادبيات پرداخت. دورة دكتري دانشكدة‌ ادبيات آنكارا را به پايان رسانيد و در همان دانشكده به تدريس ادبيات ترك مشغول شد و مدتي هم تدريس ادبيات فارسي را بر عهده داشت. به علت بيماري خواستار انتقال به دانشگاه استانبول شده و مدتي در آن دانشگاه به تدريس پرداخت و در سال 1949 به تقاضاي خود بازنشسته شد.

عبدالباقي علاوه بر آنكه در حوزة عملية جامع فاتح درس خوانده، از محضر استادان بزرگ هم استفاده كرده است؛ از آن جمله مي‌توان از: تيكوشلي يوسف افندي، اسماعيل صائب كه استاد از وي به عنوان «افضل المتآخرين» نام مي‌برد، فريدكام، احمد ناعم، شيخ حسين فخر الدين شيخ مولويخانة بهاريه و مرحوم شيخ علي خويي نام برد.

او عمر 82 سالة خود را به تحقيق و تألیف گذرانيد، و علاوه بر دهها كتاب تحقيقي درجة اول صدها مقاله در روزنامه‌ها و مجله‌ها نوشت، و خوانندگان ترك نوشته‌هاي او را نمونة عالي و ساده و روان تركي جديد مي‌شناسند. زمينة اصلي كار او تاريخ اجتماعي و تاريخ تصوف و طريقتهاي مختلف آن بود، كه هميشه در ديار روم محيط مساعدي براي تأسيس خانقاهها و تبليغ شيوة فكري خود داشته‌اند. نوشته‌هاي او دربارة بكتاشيه و حروفيه و شمسيه و خلوتيه و اهل فتوت و قلندران و قزلباشيه (علويان) و مولويه كه چكيدة‌ آنها به قلم خود او در دائرة‌ المعارف اسلام چاپ استانبول درج شده از نظر متخصصين در نهايت اعتبار است.

گلپينارلي سالهاي جواني را در محيط خانقاههاي مولويه گذرانيده و با آداب و رسوم جاري مولويه بار آمده بود، و معرفت او به زبانهاي فارسي و تركي و عربي و اينكه عمر را در گنجينه‌هاي نسخ خطي تركيه گذرانيده، و به همة منابع كمياب و ناياب دست يافته بود يك ارزش فوق‌العاده به آثار او بخشيده است.

او عاشق راستين ايران بود، و فارسي را روان و راحت حرف مي‌زد، و به فارسي شعر مي‌گفت. و در همة عمر خود آرزوي سفر به ايران را داشت، ولي هرگز به اين آرزو نرسيد. از ايرانيان بيش از همه با دكتر محمد امين رياحي دوستي داشت. با مرحوم بديع‌الزمان فروزانفر هم كه در تحقيق آثار و افكار مولانا زمينة كار مشتركي داشتند، روابط خوبي داشت، و كار يكديگر را تحسين مي‌كردند.

 

برخی از آثار و تألیفات:

  1. ملامتيه و ملامتيان، انتشارات انستيتوي تركيات دانشگاه استانبول، چاپخانة دولت، 1931
  2. زندگاني و اشعار كايفوسوز ويزه‌لي علاءالدين، كتابفروشي رمزي، استانبولي، 1933
  3. زندگاني يونس امره،‌ كتابفروشي اقبال، استانبول، 1936
  4. اشعار عاشق پاشا، انستيتوي تركيات دانشگاه استانبول، ج5، چاپ جداگانه، 1939.
  5. متن فارسي رباعيات خيام و سسلةالترتيببا مقدمة محققانه به فارسي.
  6. فهرست نسخ خطي كتابخانة‌ مولانا در قونيه.
  7. تشكيلات اصناف در قرون گذشته (به جاي چند شماره مجلة‌ اقتصاد دانشگاه استانبول چاپ شده و از نظر تاريخ اجتماعي ايران بسيار مهم است).

نمونه متن وجلد ترجمه :

Back to Top

Template Design:Dima Group